Mi lista de blogs

jueves, 25 de septiembre de 2014

QIU JIN (秋瑾)

"Seleccionando rimas con en Shih Ching desde la tierra raíz del Sol"

秋瑾〈日人石井君索和即用原韻〉
漫雲女子不英雄,萬裡乘風獨向東。
詩思一帆海空闊,夢魂三島月玲瓏。
銅駝已陷悲回首,汗馬終慚未有功。
如許傷心家國恨,那堪客裡度春風。

No me digas que las mujeres
no están hechas de la madera de los héroes,
yo toda sola cabalgué sobre vientos
a la Mar del Este durante 300.000 millas.
Mis pensamientos poéticos entonces se extendieron,
como una vela entre el océano y el cielo.
Soñé tus tres islas,
todas gemas, todas resplandecientes con la luz de la luna.
Me entristezco al pensar en los camellos de bronce,
guardianes de la China, perdidos en espinas.
Avergonzada, no he hecho nada;
ninguna victoria a mi nombre.
Sólo hice sudar a mi caballo de guerra.
Contraída porque mi patria
me hace daño en el corazón. Así que dime;
¿como puedo aprovechar mis días aquí?
¿una invitada disfrutando las brisas de primavera?

 Traducción del inglés, de la versión de Zachary Jean Chartkof


Qiū Jǐn (秋瑾)(1875-1907, Fujian) representa dos palabras: revolución y feminismo en contra de todo lo que significaba en la China decimonónica la dinastía Qing. Pagó con su vida sus ideales y ha pasado a la historia con el sobrenombre de "La caballero del lago del espejo" (鑑湖女俠 Jiànhú Nǚxiá), apelativo que refleja su afición a traspasar los límites sexistas impuestos y a considerar la existencia femenina como injustamente valorada. Así, unió su imagen de mujer fuerte y conocedora de las artes marciales, inspirada en la figura de Mulan, a la delicadeza y buen gusto con que se presenta la palabra. Gran oradora, sus discursos resumen la lucha por conseguir una mujer autónoma que pudiera decidir en cuestiones tan importantes como el matrimonio o la educación. Su fama de revolucionaria no le resta calidad a sus escritos, ensayos y poesía. Su poesía parte de la literatura clásica china, la poesía más tradicional ("shi" y "ci") y retórica revolucionaria. Vid. Kang-I Chang y Kang-i Sun Chang and Haun Saussy (ed.), Women Writers of Traditional China: An Anthology of Poetry and Criticism, Stanford University Press, 1999.

domingo, 14 de septiembre de 2014

Eutuxía Panagiótou

 Un poema de Negra Moralina (Μαύρη Μωραλίνα), ed. Kédros, 2010


quiero que corra implacable entre la lluvia

 
alguna vez sucede.
llega como limosna de la tristeza
que mirara plena de su obra
al bello hombre,
la cosita más triste del mundo
que nadie posee
basta ese don
para acuchillar sus manos con palabras,
errores sin perdón.
y el lápiz en la página
aprieta-rompe-se ahoga en el pozo triangular.
el amor se salvó de la tristeza caníbal
el espectáculo triunfal
endereza ahora la cornisa, limpia el cristal
y el recuerdo se ríe.
Basta, por un momento, una conversación,
gesto pequeño,
tributo de honor a la locura
tal vez sea suficiente.

 
τον θέλω ανελέητο να τρέχει μέσα στη βροχή

κάποτε συνέβη.
ήρθε σαν ελεημοσύνη της θλίψης
που κοίταξε χορτασμένη το έργο της.
τον ωραίο άνθρωπο,
το πιο θλιμμένο στον κόσμο πραγματάκι,
που δεν έχει κανέναν.
φτάνει αυτό το χάρισμα
να χαρακώσει τα χέρια του με λέξεις,
σφάλματα δίχως συγχώρεση.
και το μολύβι στη σελίδα
πιέζει-σκίζει-πνίγεται στο τρίγωνο πηγάδι.
η αγάπη σώθηκε από σαρκοφαγωμένη θλίψη,
το θέαμα θριαμβικό.
ισιώνει τώρα την κορνίζα, σκουπίζει το γυαλί
και η ανάμνηση γελά.
αρκεί, για λίγο, μια κουβέντα,
χειρονομία μικρή,
φόρος τιμής στην τρέλα
ίσως αρκεί.




Eutuxía Panagiótou (Ευτυχία Παναγιώτου) nació en Nicosia en 1980. Estudió Filosofía en Atenas y Filología Neohelénica en el King´s College en Londres. Trabaja como ayudante editorial, traduce poesía y se dedica también a la crítica en diversas revistas y periódicos. Es autora de dos obras poéticas: Gran Jardinero (Μέγας Κηπουρός, Kinonía ton (de)katon, 2007) y Negra Moralina (Μαύρη Μωραλίνα, Kédros, 2010). Sus poemas se han vertido al inglés, italiano, español y alemán. Como traductora, ha publicado Poemas eróticos (Ερωτικά Ποιήματα, Ekdóseis Meláni, 2010) de Anne Sexton, así como algunas composiciones de la poeta canadiense Anne Carson. Podéis seguirla en la página: http://exwtico.wordpress.com

miércoles, 3 de septiembre de 2014

"Al final del verano"


 Un poema de Clepsidra de invierno (Torremozas, 2013)


Turdus philomelos
Hay muchos otoños en el malvís que llega
desde el Norte,
al final del verano.
Quizá no sienta falaz este sol
que chorrean las hojas.
En la infancia había que lanzarlas una a una,
mojándonos la cabeza de otoño.
Sobre la sumisión del tiempo tan cíclico y oscuro,
era como vendar la savia a nuestros brazos,
injertarnos un tibio resplandor amarillo,
seco, definitivo e insaciable.
Cualquier refugio que recordase al verano,
las camisetitas cortas, los tirantes,
el sorbete de limón,
algunas veces el mar,
se alejaba en el silencio de la noche.
¿Dónde estaban las cigarras?
El amor inexplorado no sabía de tragedias,
ni de los tórax exhaustos de tanta música,
ni de la miseria del después.

jueves, 28 de agosto de 2014

HILDA HILST

    Un poema del libro Balada de Alzira [ SP: Edições Alarico, 1951]
 
     XVI

               O que nós vemos das coisas são as coisas.
               (Fernando Pessoa)

Las cosas no existen.
Lo que existe es la idea
melancólica y suave

que hacemos de las cosas.

La mesa de escribir es hecha de amor
y de sumisión.
En tanto
nadie la ve
como yo la veo.
Para los hombres
es hecha de madera
y esta cubierta de tinta.
Para mí también
más la madera
protege su interior
pues su interior es humano.

Los libros son criaturas.
Cada página un año de vida,
cada lectura un poco de alegría
y esta alegría
es igual al consuelo de los hombres
cuando inquietos permanecemos
en respuesta a sus inquietudes.

Las cosas no existen.
La idea, sí.
La idea es infinita
igual que el sueño de los niños.

 As coisas não existem. / O que existe é a idéia / melancólica e suave // que fazemos das coisas. // A mesa de escrever é feita de amor / e de submissão. / No entanto / ninguém a vê / como eu a vejo. / Para os homens / é feita de madeira / e coberta de tinta. / Para mim também / mas a madeira / somente lhe protege o interior / e o interior é humano. // Os livros são criaturas. / Cada página um ano de vida, / cada leitura um pouco de alegria / e esta alegria / é igual ao consolo dos homens / quando permanecemos inquietos / em resposta às suas inquietudes. // As coisas não existem. / A idéia, sim. // A idéia é infinita / igual ao sonho das crianças.


                       
 [trad. Leo Lobos]

HILDA HILST (Sao Paulo, Brasil 1930-2004) fue poeta, novelista, dramaturga y, sobre todo, una mujer rompedora que supo tratar temas delicados, transgrediendo muchos de los tabúes de la sociedad en la que vivía. Licenciada en Derecho, en 1966 se instala en la llamada Casa do Sol, en una zona campestre del estado de Campinas, que convierte en núcleo de referencia para los creadores brasileños y que es hoy en día un centro cultural y fundación [http://www.hildahilst.com.br/]. Entre sus obras poéticas, traducidas desde los setenta al francés e inglés, están: Presságio (1950), Balada de Alzira  (1951), Balada do festival (1955), Roteiro do Silêncio (1959), Trovas de muito amor para um amado senhor (1959), Ode Fragmentária (1961), Sete cantos do poeta para o anjo (1962), Amado Hilst (1969), Júbilo, memória, noviciado da paixão (1974).Da Morte. Odes mínimas (1980), Cantares de perda e predileção (1980), Poemas malditos, gozosos e devotos (1984), Sobre a tua grande face (1986), Alcoólicas (1990), Amavisse (1989), Bufólicas (1992), Do Desejo (1992), Cantares do Sem Nome e de Partidas (1995) y Do Amor (1999).

lunes, 25 de agosto de 2014

ELENI VAKALÓ (1921-2000) / ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

Un poema de Genealogía del mundo [Γενεαλογία του κόσμου, 1990, recoge composiciones de Γενεαλογία, 1971 y Tου κόσμου, 1978 ]

 Cómo se volvió una mala personα

 [Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος]

Les diré cómo ocurrió
Así en este orden
Un pequeño y buen hombre encontró en su camino
a un golpeado
No muy lejos de él estaba en el suelo y
se compadeció
Tanto se compadeció
Que después tuvo miedo
Antes de acercarse a él y agacharse
para tocarlo, lo pensó mejor
Qué quieres para qué le buscas
Alguien más habrá de tantos aquí cerca
que del infeliz se compadezca
Y mejor no decir
Que siquiera lo he visto
Y como tuvo miedo
Así pensó
¿Acaso no es culpable?, ¿a quién golpean
sin que tenga la culpa?
Y bien se lo merece pues quiso jugar con
las autoridades
Empezó entonces él también
A golpearlo encima
Principio del cuento buenos días tengan ustedes. 


[Versión de Francisco Torres Córdova]


Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος Θα σας πω πώς έγινε Έτσι είναι η σειρά Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν χτυπημένο Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε Τόσο πολύ λυπήθηκε που ύστερα φοβήθηκε Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα Τι τα θες τι τα γυρεύεις Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο Και καλύτερα να πούμε Ούτε πως τον έχω δει Και επειδή φοβήθηκε Έτσι συλλογίστηκε Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει; Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες Άρχισε λοιπόν και κείνος Από πάνω να χτυπά Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας Ελένη Βακαλό “Του κόσμου” (1978)

Διαβάστε περισσότερα στο: http://ithaque.gr/pws-egine-enas-kakos-anthropos/#.U_td4VeJTfc | Ithaque
Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος Θα σας πω πώς έγινε Έτσι είναι η σειρά Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν χτυπημένο Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε Τόσο πολύ λυπήθηκε που ύστερα φοβήθηκε Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα Τι τα θες τι τα γυρεύεις Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο Και καλύτερα να πούμε Ούτε πως τον έχω δει Και επειδή φοβήθηκε Έτσι συλλογίστηκε Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει; Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες Άρχισε λοιπόν και κείνος Από πάνω να χτυπά Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

Διαβάστε περισσότερα στο: http://ithaque.gr/pws-egine-enas-kakos-anthropos/#.U_td4VeJTfc | Ithaque

Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος

Απο τη Συλλογη Του κόσμου (1978).
Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο
δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του vα πλησιάσει για να σκύψει να
τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω,
να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε vα παίξει με τους άρχοντες
Αρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

viernes, 22 de agosto de 2014

ABISAL

(del libro inédito La línea vertical del Alif)

Entre deux chaises, como un picor agudo
este derramarse de las horas sin que se
Mertensia ovum
levanten los huecos que rascamos,
que ocultamos como refugio del nosotros
en el bolso, la nevera o el ventilador.

Porque en el bolso tenemos una agenda
con nombres y direcciones azules
donde viven los que ya no viven
y mueren los que no han muerto.

Adiós a la porción de queso, al tomate,
al descafeinado con leche que nos deja
en la boca esta soledad femoral.
Y adiós también al aire pequeño
del ventilador que aprende a comerse
la punta de sus plumas metálicas
con el miedo de los niños y sus dedos
capaces de atravesar las rejas.

Abisal.

Para que vengamos de la lista de parados
a sorber en silencio nuestro mar.

Abisal.

Para que no seamos más infalibles, infantiles,
indelebles, intocables, inesperados.

Abisal.


                                                      @  Antonia Huerta Sánchez

miércoles, 13 de agosto de 2014


                                                    ASIMINA XIROGIANNI
                                                de Mi época es la poesía (Ed. Gavrielides, Atenas, 2013)

 A la poeta que quiero llegar a ser

Te viene a la boca el título.
Él te conducirá al contenido
(ruta inversa al final).
El poema no quiere calmarse.
Gira dentro de tu boca
te atormenta hasta que sale.
Mas son difíciles los nexos.
Porque poema significa luz.
Y a ti ahora las circunstancias te reclaman.
Venga, haz recuento de tus fuerzas
si puedes crear luz
de la oscuridad del hoy.

Στην ποιήτρια που θέλω να γίνω

Σου 'ρχεται στο στόμα ο τίτλος.
Αυτός θα σε οδηγήσει στο περιεχόμενο
(αντίστροφη πορεία τελικά).
Το ποίημα δεν λέει να ησυχάσει.
Στριφογυρνά μέσα στο σώμα σου
παιδεύεται να βγει.
Μα είναι δύσκολες οι συνδέσεις.
Γιατί ποίημα σημαίνει φως.
Και σένα τώρα οι περιστάσεις σε καλούν.
Ελα, μέτρησε τις δυνάμεις σου
Αν μπορείς να κάνεις φως
τα σκοτάδια του σήμερα.

 ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
Εποχή μου είναι η ποίηση, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2013  


Asimina Xirogianni nació en Atenas, aunque su lugar más querido es la isla de Egina donde empezó a escribir poesía. Estudió Filología Clásica y Dramaturgia en la Universidad de Atenas, además de interpretación en "Theatro-Ergastirio". Se dedica a la enseñanza de la interpretación teatral, y realiza actividades de animación teatral. Con sus alumnos ha puesto en escena obras propias y de grandes dramaturgos como Aristófanes. Además da clases de Lengua, Literatura y Teoría del Teatro.  Es miembro de la Asociación Panhelénica de Teatrólogos. Es autora de tres libros de poesía (La profecía del viento, Dodoni Ed. EPE 2009; Heridas, ed. Gavrielides 2011 y Mi época es la poesía, ed. Gavrielides 2013) y de la novela Su cuerpo se volvió sombra (ed. Anatolikos, 2010). Podéis seguirla en la página web http://varelaki.blogspot.com